Definisie van Minste

  • 1. Die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken Byvoeglike naamwoord
  • 2. Iets wat van geen belang is nie Selfstandige naamwoord
  • 3. Gebruik om die superlatief te vorm, die kleinste in grootte of graad Bywoord
  • 4. As niks anders is nie ('minste' is omgangstaal en 'ten minste' is omgangstaal) Bywoord

Sinonieme vir woord "minste"

Breër betekenisse (hipernames)

Meer algemene konsepte wat hierdie betekenis insluit.

Verwante onderwerpe en kontekste

Vakgebiede, streke en gebruikskontekste wat met hierdie betekenis verband hou.

Antonieme vir byvoeglike naamwoord "minste"

Ander tale

Baskies
  • Selfstandige naamwoord 2
Engels
  • Byvoeglike naamwoord 1
    • die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken
  • Selfstandige naamwoord 2
    • iets wat van geen belang is nie
  • Bywoord 3 4
Fins
  • Byvoeglike naamwoord 1
    • die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken
  • Bywoord 3 4
Frans
  • Byvoeglike naamwoord 1
    • die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken
  • Bywoord 3 4
Galisies
  • Byvoeglike naamwoord 1
    • die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken
  • Bywoord 3 4
    • gebruik om die superlatief te vorm, die kleinste in grootte of graad
    • as niks anders is nie ('minste' is omgangstaal en 'ten minste' is omgangstaal)
Italiaans
  • Selfstandige naamwoord 2
  • Bywoord 3 4
    • gebruik om die superlatief te vorm, die kleinste in grootte of graad
    • as niks anders is nie ('minste' is omgangstaal en 'ten minste' is omgangstaal)
Japannese
Kantonees
Katalaans
  • Byvoeglike naamwoord 1
    • die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken
  • Bywoord 3
    • gebruik om die superlatief te vorm, die kleinste in grootte of graad
Kopties
Kroaties
  • Bywoord 4
    • as niks anders is nie ('minste' is omgangstaal en 'ten minste' is omgangstaal)
Latyn
  • Bywoord 4
    • as niks anders is nie ('minste' is omgangstaal en 'ten minste' is omgangstaal)
Oekraïens
Portugees
  • Selfstandige naamwoord 2
  • Bywoord 4
    • as niks anders is nie ('minste' is omgangstaal en 'ten minste' is omgangstaal)
Roemeens
Sloweens
  • Byvoeglike naamwoord 1
    • die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken
  • Selfstandige naamwoord 2
    • iets wat van geen belang is nie
  • Bywoord 4
    • as niks anders is nie ('minste' is omgangstaal en 'ten minste' is omgangstaal)
Spaans
  • Byvoeglike naamwoord 1
    • die superlatief van 'klein' wat met massa-selfstandige naamwoorde gebruik kan word en gewoonlik deur 'die' voorafgegaan word; 'n kwantifiseerder wat die kleinste in hoeveelheid of grootte of graad beteken
  • Bywoord 3
    • gebruik om die superlatief te vorm, die kleinste in grootte of graad
Thai
Turks
Woordeboekbronne